1410 Bitwa pod Grunwaldem

                         15 lipca roku pańskiego 1410 

"Bitwa pod Grunwaldem" - obraz Jana Matejki

    Na wieść o obejściu przez siły unii zasadzki w Kurzętniku, Wielki Mistrz szybko, zebrał z nad Drwędzy to co miał do dyspozycji i pognał czym prędzej na Malbork, by przeciąć drogę wojskom Witolda i Władysława. Udało się mu to w okolicach wiosek Grunwald, Łodwigowo, Stębark. O świcie 15 lipca oba wojska stanęły naprzeciw siebie. Oddzielał je pofałdowany teren, z lasami i łąkami. Było kilka wyższych pagórków, dolina strumienia a także mokradła i kilka jezior. 

1410

   Jest lipiec a więc wielkimi krokami zbliżamy się do 605 rocznicy bitwy, która odbyła się na polach Grunwaldu. 

   Większość z nas kojarzy tę słynną scenę, kiedy posłowie krzyżaccy przywożą Władysławowi Jagielle miecze? 

   Jak to szło? 

   "Wielki Mistrz Ulrich von Jungingen wzywa twój majestat panie, księcia Witolda na bitwę śmiertelną i aby męstwo wasze, którego wam widać brakuje, podnieść, śle wam te dwa nagie miecze..." 

Co na to król?

   "Mieczów ci u nas dostatek, ale i te przyjmę na wróżbę zwycięstwa..."

   Jakoś tak... 

Lisowczycy

   W dziedzinie kawalerii żadne kraj nie mógł równać się Rzeczypospolitej. Na terenie państwa polsko-litewskiego funkcjonowało, wzajemnie uzupełniając się wiele rodzajów jazdy. Oto historia jednej z najbardziej znanych - Lisowczyków.

Starożytne cywilizacje Mezopotamii - Babilon część I

Państwo Statobabilońskie



W następnych latach do głosu w międzyrzeczu dochodzą kolejni przedstawiciele plemion semickich. Najazdy Elamitów położyły kres panowaniu Sumerów. Na obszarze Mezopotamii pozostał szereg małych państewek huryckich
i amoryckich. Wśród nich zaczęły wybijać się dwa ośrodki: Babilon na południu i Aszur na północy.

Około 1894 roku szejk jednego z plemion amoryckich podbił miasto Babilon i zasiadł
na jego tronie, zostając królem Babilonii. Tak rozpoczął się okres w dziejach południowej Mezopotamii zwany starobabilońskim. Po nim tron objął Sumu-la-El który rozpoczął proces dalszych podbojów. Pierwszym ośrodkiem, jaki udało
mu się zdominować było Sumeryjskie miasto Kisz.

Przez kolejne lata pomiędzy amoryckimi władcami państewek trwała nieustająca rywalizacja o wpływy. Działo się tak, aż do czasu, kiedy to na tronie w Babilonie zasiadł Hammurabi (1792-1750 p.n.e.).

Premiera 3 lipca 2017

    170 000 lat p.n.e. Ziemią rządzą an'hariel, pradawne istoty przysłane z wymiaru Thill'All Enderen. Chronią oni "Boskie Dzieło Stworzenia"

przed mroczną siłą Chaosu, wydobywającą się z "Czarnej Bramy". W świecie strzeżonym przez "boskich posłańców" gatunek ludzki stawia pierwsze kroki na drodze kolonizacji planety. Chaos - wróg wszelkiego porządku - wysyła w kierunku układu słonecznego swych emisariuszy, których jedynym celem jest unicestwienie Homo Sapiens, albowiem ludzie zajmują szczególne miejsce
w boskim planie.
Odwiecznemu złu przeciwstawić
się mogą jedynie dowodzeni
przez Archaniołów Michała, Temiela i Rafaela posłańcy Ojca.
W walce ze złem Nahtra Mon Soula modlitwa i błogosławieństwo jest potęgą równie skuteczną 

jak miecz czy miotacz plazmy.

Powieść do nabycia w księgarni internetowej: Zaczytani.pl

Husaria Część II Koń i oporządzenie

Wierzchowiec i oporządzenie.



     Konie husarii zasadniczo nie stanowiły jakiejś odrębnej rasy. Ich unikatowa wartość 
wynikała ze szkolenia, 
jakie ów przechodził. W Europie czas szkolenia konia dla kawalerii wynosił jakieś pół roku. 
Te husarskie trenowane 
były przez jakieś trzy lata. Podstawowym narzędziem 
do nauki była bieżnia, 
czyli oddzielony dwoma wysokimi płotami wąski korytarz długości 25-50 metrów z dwoma zabezpieczonymi parkanem kołami, szerokości 2.5-3 m. Koń godzinami ćwiczył intensywny galop połączony z błyskawicznymi nawrotami. W trakcie tej bieganiny zwierzę było oswajane z odgłosami pola bitwy czyli poprzez „ostrzeliwania” z hukiem wystrzałów i przypuszczalnie też owym „łopotem skrzydeł” jaki mógł towarzyszyć szarżom. Dzięki takiemu treningowi husaria jak i inne polskie kawalerie potrafiła niemal w miejscu dokonać nawrotu zmieniając kierunek uderzenia. 

Kroniki Wiecznego Królestwa

  Na stronie wydawnictwa pojawiła się zapowiedź powieści
"Kroniki Wiecznego Królestwa".
  Jest to zbiór trzech opowieści, z czasów początku ludzkości, kiedy Ziemią rządzili an'hariel, broniąc jej przed odwiecznym złem - Chaosem i jego emisariuszami.








http://novaeres.pl/katalog/tytuly?szczegoly=kroniki_wiecznego_krolestwa,druk

Starożytne cywilizacje Mezopotamii - Sumer Część VII

Widok na częściowo zrekonstruowany
wielki ziggurat w Ur

Okres nowosumeryjski (2116-2004 p.n.e.)

     Wiąże się on z panowaniem III dynastii z Ur, która stała 

się dominującą siłą w regionie.
Był to czas względnie spokojny, sprzyjający rozwojowi kultury
i sztuki. Stąd pojęcie ,,Odrodzenia” kultury sumeryjskiej. 

 Sporo na temat początku przemian mówią inskrypcje, odkryte
w starożytnym mieście Lagasz
z czasów panowania ensiego Gudei (ok 2130 r. p.n.e.). Formalnie podlegał on jurysdykcji centralnej władzy Gutów, jednak
w rzeczywistości miał wiele swobody. Władca ten zapisał się 
w historii jako dobry zarządca, który wykorzystał wzrost gospodarczy swojego regionu do realizacji zakrojonych na szeroką skalę prac budowlanych. Sukces Gudei wynikał z tego, że doskonale unikał on wyniszczających konfliktów zbrojnych. Dzięki temu Lagasz świetnie prosperowało mimo okupacji gutejskiej i szybko rozkwitło po jej zakończeniu. 

    Odrodzenie było zjawiskiem powszechnym, a jego dowody odnaleziono w niemal wszystkich sumeryjskich miastach. Rozsądna polityka władców obliczona była na umocnienie jedności kraju, poprzez działalność gospodarczą, kulturalną i społeczną. Okres nowosumeryjski można by nazwać próbą nadrobienia wszystkich zaległości, naprawy błędów, które doprowadziły do upadku kraju. Gudea jako pierwszy szukał sposobów na odrodzenie wielkości swojego ludu w podkreśleniu więzi między starymi, a nowymi czasami. Taką samą metodę zastosowali później królowie III dynastii 

z Ur.

Husaria Część I Uzbrojenie

     W 1610 roku pod wsią Kłuszyn miała miejsce bitwa, w której nieco ponad   sześć   tysięcy   Polaków, rozbiło ponosząc niewielkie straty blisko  czterdziestopięcio tysięczną armię   rosyjsko-szwedzką.
Swój   sukces,   wojska    hetmana wielkiego Stanisława Żółkiewskiego zawdzięczały   potędze    ówczesnej, polskiej kawalerii i jej niesamowicie skutecznej strategii walki.    Husaria na przełomie XVI i XVII stulecia osiągnęła   apogeum   swoich możliwości i stanowiła najlepszą jazdę świata.
     Czym charakteryzowali
się skrzydlaci jeźdźcy Rzeczypospolitej?
    A no nie tylko skrzydłami. Siłą Husarii była najwyższej klasy broń, najlepsze oporządzenie, wyjątkowe wierzchowce, doskonałe wyszkolenie i niesamowicie wysokie morale.

Starożytne cywilizacje Mezopotamii - Sumer część VI

Okres gutejski (2210-2120 p.n.e.)

    Trwał zaledwie 90 lat. Czym się charakteryzował? 

A no okupacją. Tym razem były to ludy pochodzące z gór Zagros - Lulubejowie i Gutejowie. Ich ekspansja 

zaczęła się już za panowania Szarkaliszarriego, następcy Naramsina. Wojownicze plemiona górali opanowali wówczas północną Babilonię. W wyniku ekspansji Akad wpierw stał się marginalnym ośrodkiem, potem ok. 2200 roku p.n.e. przestał istnieć.
   Po Akadzie barbarzyńcy opanowali południe Mezopotamii. Dla ówczesnej cywilizacji ich najazd był tożsamy z końcem świata.
   Gutowie stworzyli własną dynastię, która składała 

się z 21 władców. Otwierał ją król o imieniu Erridupizir, a kończył Tirigan, który rządy sprawował zaledwie 40 dni i na skutek akcji zbrojnej pod przywództwem Utuhengala z Uruku został obalony. 

   

    170 000 lat p.n.e. Ziemią rządzą an'hariel, pradawne istoty przysłane z wymiaru Thill'All Enderen. Chronią oni "Boskie Dzieło Stworzenia"

przed mroczną siłą Chaosu, wydobywającą się z "Czarnej Bramy". W świecie strzeżonym przez "boskich posłańców" gatunek ludzki stawia pierwsze kroki na drodze kolonizacji planety. Chaos - wróg wszelkiego porządku - wysyła w kierunku układu słonecznego swych emisariuszy, których jedynym celem jest unicestwienie Homo Sapiens, albowiem ludzie zajmują szczególne miejsce w boskim planie.
Odwiecznemu złu przeciwstawić się mogą jedynie dowodzeni przez Archaniołów Michała, Temiela i Rafaela posłańcy Ojca. W walce ze złem Nahtra Mon Soula modlitwa i błogosławieństwo jest potęgą równie skuteczną 

jak miecz czy miotacz plazmy.

Starożytne cywilizacje Mezopotamii - Sumer część V

Zasięg imperium Akadyjskiego

Okres akadyjski (2350-2200 p.n.e.)

Podczas, gdy na południu trwały nieprzerwanie waśnie i wojny pomiędzy władcami sumeryjskich państw-miast na północy, około 2500 roku p.n.e. zaczęła tworzyć się państwowość semickiego plemienia Akadów. Około roku 2334 p.n.e. poprzez sprawną politykę wywodzący się z miasta Agade (Akad) Sargon I zwany Wielkim rozpoczął budowę swojego państwa. Później

(ok. 2350 r. p.n.e.) 

dokonał on podboju Sumeru. Punktem zwrotnym było pokonanie i obalenie Lugalzageziego z Ummy. Sargon objął władze 

nad południową Mezopotamią tworząc pierwsze w historii imperium zwane akadyjskim. 

 Od tego wydarzenia o południowej i centralnej Mezopotamii zwykło mówić się “Sumer i Akad”. 

W późniejszych czasach termin ten stosuje się zamiennie z “Babilonem” .

Starożytne cywilizacje Mezopotamii - Sumer część IV

Trzeci okres wczesnodynastyczny (WD III 2500-2350 p.n.e.)

     Następny etap w dziejach Sumeru zaczyna się podobnie,

jak kończy poprzedni. Narasta rywalizacja pomiędzy miastami, prowadzi to do licznych konfliktów rywalizacji i wojen.
     Gra toczyła się o prestiżowy tron w mieście Kisz. W ciągu lat tytuł ,,króla Kisz” trafiał do władców, którzy realizując swe ambicje usiłowali podporządkować sobie pozostałe miasta Sumeru, a także dokonywali prób opanowania północy Mezopotamii.
      Pierwszym władcą, który tytułował się w ten sposób, ale nie pochodził z Kisz był Meskalamdug.

Mówią o tym inskrypcje znalezione w Mari oraz w Grobowce Królewskie w Ur. Tytułu tego używał również jego syn Mesanepada. Agresywna polityka i interwencje militarne królów 

z Ur poza rodzimym obszarem są bardzo prawdopodobne. Odnalezienie inskrypcji dotyczących dwóch powyższych władców daleko na północy w Mari, może świadczyć o sojuszu, 

bądź o wpływach, sięgających bardzo daleko od ojczystego miasta. Taki sojusz miał zapewne na celu oslabienie pozycji.

Starożytne cywilizacje Mezopotamii - Sumer część III

      Okres wczesnodynastyczny drugi (WD II 2700-2500 p.n.e.)

Fragment zrekonstruowanego muru w mieście Nippur.

      Charakteryzował się on walką o władzę i wzrostem znaczenia, wybieranego na okres wojny wodza (lugal). W skutek trwania permanentnego zagrożenia z czasem funkcję tą sprawowano bezterminowo. Władza jaka przysługiwała lugalowi dawała mu coraz większe przywileje, doprowadzając do przeistoczenia się lokalnych wodzów w królów.

Swą władzę król opierał na licznej „gwardii” niewolnych, zależnych od niego ludzi. Po części rekrutowali się oni z jeńców, którym władca darował życie.              Dzięki temu był panem ciała i duszy każdego z nich. Służyli oni królowi jako żołnierze w czasie wojny i jako robotnicy pracujący przy realizacji publicznych przedsięwzięć budowlanych w czasie pokoju.

Starożytne cywilizacje Mezopotamii - Sumer historia część II

Okres wczesnodynastyczny (2900-2350 p.n.e.)

      Dzieli się on na trzy okresy. Z dwóch pierwszych jest niewiele zapisków historycznych z racji słabo rozwiniętego piśmiennictwa kronikarskiego. Stosunkowo dużo wiadomo na temat okresu trzeciego. Ale zacznijmy od początku:

Starożytne cywilizacje Mezopotamii - Sumer część I relilgia i kultura

   Sumerowie to starożytny lud, nieznanego pochodzenia, który w dorzeczu Tygrysu i Eufratu pojawił się około 

połowy V tysiąclecia p.n.e. Zaraz po zajęciu obszaru dzisiejszego, południowego Iraku ludzie ci zaczęli wznosić miasta. Większość budynków powstawała z cegły mułowej suszonej na słońcu. Nie jest to najtrwalszy budulec. Dlatego też lata wichur słońca i okresowych deszczy obróciły 

te dawne metropolie w zbitek gliniano - drewnianej mazi

 ze śladami zabudowy. W przeciągu tysiącleci kolejne warstwy zabudowy, pojawiały się na starych, zniszczonych tworząc z czasem wyraźnie wypiętrzone nad powierzchnię terenu wzgórze. Taki sztuczny pagórek nazywa się tellem. 

       No a wracając do Sumerów, nie wiadomo skąd wziął

 się ten lud i z kim jest on spokrewniony. Sami o sobie napisali, że do Mezopotamii przybyli drogą wodną. Osiedlili się wpierw nad Zatoką Perską. Skąd rozpoczęli później ekspansję na północ. 

Część badaczy wiąże ich z Azją: górami Zagros, Tybetem

 a nawet Malajami. Coraz większe grono naukowe skłania 

się ku teorii łączącej Sumerów z kulturą Indusu (płn - Zach Indie). 

Kłopot w tym, że język sumeryjski nie wykazuje pokrewieństwa z żadnymi, znanymi dzisiaj językami. Jak widać jest to lud niezwykle tajemniczy, o którego genezie tak naprawdę nie wiadomo nic. 

Starożytne cywilizacje Mezopotamii - Początki historii

 Mezopotamia to pochodzące z języka  perskiego  określenie krainy znajdującej się  pomiędzy dolinami dwóch wielkich  rzek: Tygrysu i Eufratu (dzisiejszy Irak). Nazwa      ta  w dosłownym tłumaczeniu oznacza  „Międzyrzecze”. Przez blisko cztery tysiąclecia kwitła tam bujna cywilizacja, która w skutek migracji, najazdów           i podbojów wciąż ulegała przemianom. To właśnie tam rozpoczęła się uprawa roli          i hodowla zwierząt. Po raz pierwszy w dziejach świata wykorzystano pismo.  Narodziły        się królestwa ze swoimi dynastiami, a także powstały pierwsze imperia. 

Jerycho

     

Kilka kilometrów od dzisiejszego, palestyńskiego miasta, w miejscowości Tell Es Sultan wznosi się prostokątne wzgórze. Pomimo, że przez wieki wkomponowało się w krajobraz nie jest naturalnym tworem geologicznym. Zaczęło ono powstawać blisko 11000 lat temu, rękoma pierwszych osadników, którzy przybyli na te tereny z uwagi na dostępność wody oraz dogodne położenie. Od dawien dawna tymi terenami przebiegał szlak handlowy z południa na północ.